هرگز فکر نمی کردم روزی به یک مرد مرده بله بگویم . اما حالا دارم همین کار را می کنم . بیشترش تقصیر مامان بود . از بس اصرار کرد که مگه خودت نگفتی پسر خوبیه و کسی ازش بدی ندیده ؟مگه نمی گفتی دوستش داری ؟ این همه خواستگارو رد کردی واسه کی ؟ حالا چته دختر ؟
اولش دلم راضی نمی شد اما وقتی مامان زل زد به چشمام و آخرین جمله کوبنده اش را با اشک و آه گفت : حالا که مامان و بابای مسعود راضی شدن و اومدن خواستگاری ... نتونستم مقاومت کنم . البته خیلی حرفها بود که می توانستم در جواب مامان بگویم . مثلا می توانستم حرفهای خودش را یادش بیاورم وقتی می گفت که این پسره کار درست درمان نداره و خانواده اش به ما نمی خوره یا وقتی می گفت تو یه الف بچه بیشتر می فهمی یا من و بابات . دلم می خواست همه حرفهایی را که پنج سال تمام آوار می شد روی سرم و منم تحویل مسعود می دادم سرش آوار کنم ، اما سکوت کردم . نمی توانستم حرف بزنم . اصلا مگر نمی گویند سکوت سرشار از ناگفته هاست . مامان خوشحال شد از سکوتم . زنگ زد به مامان مسعود و گفت : افسانه خانم ما قبول کردیم خدا هم راضی باشد. خنچه تو سفارش بده . لباس دامادی پسرت رابخر .
صدای خنده افسانه را می توانستم بشنوم . خنده ای پر از بغض و گریه . نمی دانم چرا اما حس می کردم ته دلش هنوزم راضی نیست . شاید تنها به خاطر دل خاموش مسعود آمده خواستگاری ام . شاید فکر می کند مرده ها هم دل دارند و دلشان می شکند .
قرار مدارها را مامان و افسانه گذاشتند . سفره عقد را روی مزار مسعود می چیدند . افسانه خانم می خواست با دست و دلباز ی خرج کند . غروب همان روز رفت پاساژ گلدوزها و یک سفره مشکی با حاشیه سفید سفارش داد و ازمغازه آمد بیرون . توی پاساژ کمی قدم زد و به ویترین مغازه ها نگاه کرد . چادر مشکی اش را کشیده بود روی صورتش تا یک وقت آشنایی را نبیند که مجبور باشد به سلام و احوالپرسی . آن وقت می توانست بگوید که یک سال پیش پسرش مرده و حالا او می خواهد تدارک عروسی ببیند ! افسانه طول پاساژ را تا آخرش رفت اما برگشت به همان مغازه و سفارشش را کامل کرد : یک قلب سفید هم بدوزید کنار سفره . .. اصلا دوتا سفره بدوزید با دو تا قلب سفید ... حالا دلش آرام گرفت فکر کرد همه زورش را به کار بسته و سنگ تمام گذاشته است . قبلا شنیده بودم از دور و نزدیک که افسانه خل شده و دیوانه بازی در می آورد اما بعد این سفارش دیگر مطمئن شدم که عقلش پاره سنگ بر می دارد . افسانه با قدمهای تند و مصمم رفت به راسته چینی فروشها . توی هر مغازه سرک می کشید و یک جمله را تکرار می کرد : چهار تا ظرف شیک مشکی می خواهم ؟ و برای این که نگاههای پرسشگر فروشنده اذیتش نکند بی معطلی توضیح می داد : واسه سفره عقد !
و فروشند ها بلا استثنا می پرسیدند : حالا چرا مشکی ؟
افسانه هم چادرش را می داد زیربغلش ، راهش را می کشید و می رفت و زیر لب غر می زد : ظرف داری بفروش نداری خفه شو ...
آخر بازار یک مغازه بود که ظرفهای بلور مشکی پایه دار و کنگره ای اش را چیده بود توی ویترین . افسانه لبخند زنان وارد شد . یکراست رفت سراغ آنها و دو دست از هر کدام خرید . فروشنده که جوانی بود با موهای تنک و صورت سرد و بیروح ، برای خالی نبودن عریضه گفت : به خوشی استفاده کنید . افسانه از کوره در رفت که :آخه کی تا حالا ظرف مشکی را برای خوشی برده که من دومش باشم .
پسر شانه هایش را بالا انداخت که : می شود صد تومن ؟
مامان خوشحال نبود . اولش که با من حرف می زد و می خواست راضی ام کند خوشحال بود . اما بعد از آن ندیدم که بخندد . حتی دریغ از یک لبخند . دلم می خواست باها ش حرف بزنم . اما او انگار صدای من را نمی شنید بس که ضجه می زد و اشک می ریخت . به خودم گفتم :این عروسی نوبره به خدا . سفره عقد مشکی روی مزار ، اشکهای مامان و دیوانه بازیهای افسانه ...
بابا بیشتر وقتها ساکت بود . زل می زد به عکسم و بدون پلک زدن سیگار می کشید . دو رتادور ش پر بود از قوطی بهمن . سیگار را با سیگار روشن می کرد و با مامان بیچاره ام هم یک کلام حرف نمی زد . می خواستم از اتاقم بیرون بیایم و بگویم : آخه کی با این هم غصه دخترش را می فرستد خانه بخت ؟
اما پاهایم قفل شده بود و نمی توانستم از جایم تکان بخورم .
درست روز قبل عروسی ، افسانه آمد دنبال مامان . مامان چادرش را سر کرد و رفتند برای خرید کت و شلواری دامادی . افسانه می گفت لباس عروسی را آبی سفارش داده و عذرخواهی می کرد که نظر ما را نپرسیده اما دلش می خواست لباس دامادی را با سلیقه ما بخرد ...دلم می خواست بگویم چرا لباس عروسی آبی ؟ من که خودم روز آخر برای مسعود پیراهن آبی پوشیده بودم . اما بازم سکوت کردم و گذاشتم افسانه خل بازی هایش را کامل کند .
مامان هی به سر افسانه دست می کشید و می گفت : صبر کن خواهر . صبر کن ..
آنها رفتند برای خرید و من خاطرات مشترکمان را به یاد آوردم . این افسانه همان بود که مسعود می گفت ؟
یادم آمد مسعود آه می کشید که مامان بیشتر از همه با عروسی ما مخالفه . اگر افسانه راضی بشود سه سوته بابا را هم راضی می کند که سنگ اصلی جلوی پای ما افسانه است .
می پرسیدم : یعنی افسانه هیچ وقت عاشق نشده ؟
گوشه چشمهای مسعود خیس می شد و سرش را پایین می انداخت تا برق چشمهایش را نبینم . سرش را تکان می داد و من می گفتم : حتی اگر یکبار عاشق شده بود دست رد به سینه پسر یکی یکدانه اش نمی زد .
حالا که یاد حرفهایمان می افتم گریه ام می گیرد . اصلا همه این عروسی شده اشک و آه . می گویند گریه بدشگون است ولی مگر می شود جلوی اشک را گرفت ؟
فردا روز عروسی ام است . خوشحالم و نیستم . خوشحالی ام برای افسانه و مامان است . غصه ام برا ی خودم و مسعود . ساعت یازده شب است .درست یازده شب پارسال ، من و مسعود کنار هم خوابیده بودیم .مسعود دستش را گره زده بود دور کمرم و می گفت : مال خودمی . مال خود خودم .
من هم خودم را بیشتر بهش می چسباندم و لبهایم را روی لبهایش فشار می دادم . آن شب برای خودم و مسعود خوشحال بودم اما برای مامان و افسانه که بی خبر از ما نشسته بودند تو ی خانه هاشان و لابد سریال های آبکی ماهواره را نگاه می کردند می سوخت .
یادم هست هوا سرد بود و برف تند و ریزی می بارید . مسعود بخاری را تا آخرش بلند کرد و لباس خواب آبی نازکی را که برایم خریده بود توی هوا چرخاند و خواست زود تنم کنم . لباس راتوی اتاق خواب پوشیدم و صدایش زدم . توی قاب در ایستاد و با چشمهایی متحیر و تحسین کننده نگاهم کرد . پرسیدم : خوب شدم ؟
گفت :ماه شدی ماه !
بعد چیززیادی یادم نمی آید جز آن که سخت درهم پیچیده بودیم وبلند بلند می خندیدیم وحضور آن هیولای نامرئی و بوی تندش را نمی فهمیدیم .
اما حالا که دوتا سفره عقد مشکی با قلبهای سفید آماده شده و عکسهای ما توی قابهای طلایی لبخند می زند و کاسه نباتمان باروبان مشکی براقش گوشه اتاق آماده است . حالا که قرارا ست مهمانها برای پایکوبی به گورستان بیایند و حالا که ما در سکوت به همه چیز نگاه می کنیم . حالا اصلا حس بلند خندیدن که نه ، حس خندیدن هم ندارم .
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۱ ساعت 0:42 توسط نوشینه
|