تاحالا دقت کرده اید که بیشتر ترانه های موفق از هجر و غم جدایی است نه از عشق . انگار تجربه دوری و فراق و حتی عشق یک سویه باشکوه تر از خود عشق است . البته این که شاعران بیشتر برای این موضوعات نوشته اند یک علت روانشناختی هم دارد . وقتی عاشقی و کنار معشوق هستی ذهن آرامش دارد ولی وقتی فراق و هجر و خیانت اتفاق می افتد مغز شروع می کند به فعالیت و شعر و ترانه خلق می شود  .

اگر بخواهید روان شناسانه نگاه کنید  عمرا بتونید با این ترانه ها حال کنید .